Heemskerk | Leo (89) en Annie (86) kennen elkaar al ruim zestig jaar. Toevallige ontmoetingen in en rondom Heemskerk bepaalden hun lot. Twee-en-een-half jaar geleden vonden ze de liefde bij elkaar. We ontmoeten het stel in de sportruimte van het Odensehuis Heemskerk.
Bij De ZorgSpecialist stellen we de mens centraal. Goede zorg is óók genieten van bijzondere levensverhalen. Het verhaal van Annie en Leo gaat over verlies én over het vinden van nieuw levensgeluk. Een prachtig verhaal, dat we – heel toepasselijk – op Valentijnsdag willen delen. Laat jij je inspireren?
We gaan terug naar het jaar 1964. Leo woont op dat moment in de Pijp in Amsterdam met zijn vrouw en twee kinderen. Op zoek naar werk en meer woonruimte schrijft hij een brief naar Stork, een machinefabriek in Velsen. Leo: “Ik heb er drie maanden stagegelopen en toen kreeg ik mijn huis. Zodoende kwam ik in Heemskerk terecht.”
In datzelfde jaar verhuist Annie vanuit Friesland eveneens naar Heemskerk. Haar man gaat als onderhoudsmonteur bij Stork aan de slag. Annie: “Daar was dus ook een flatje bij.” Leo gebaart met zijn handen en vult aan: “Ik woonde hier en zij woonde erachter. Ik heb zeven jaar met haar man samengewerkt. Onze twee kinderen en haar twee kinderen speelden samen in één zandbak. Mijn vrouw en Annie zaten op een betonnen bankje samen te praten. Zo lang kennen we elkaar al.” Annie: “Je had contact met elkaar. Als we elkaar tegenkwamen, maakte je een praatje, maar we zijn nooit bij elkaar op de koffie geweest.”
Eind jaren zeventig gaat het niet goed met het bedrijf Stork. Steeds meer werknemers verliezen hun baan en ook Leo en de man van Annie raken hun baan kwijt. Beide mannen vinden ander werk en de jaren gaan voorbij.
Leo: “We werden ouder en dan komen op een gegeven moment de ziektes. Mijn vrouw Ria werd ziek, ze had dementie. Ik heb haar eerst drie jaar thuis verzorgd. Toen ging het niet meer en is ze naar een tehuis in Heemskerk gegaan. Iedere avond van half acht tot half tien ging ik er heen. Ik bracht Ria naar bed, hield haar hand vast. Dat heb ik twee jaar gedaan. Vier jaar geleden is ze overleden. We waren 63 jaar getrouwd.”
Annie vertelt dat haar man Henk na Stork bij de Hoogovens terecht kwam en hier op 55-jarige leeftijd werd ontslagen bij een grote reorganisatie. “We hebben toen een aantal mooie jaren gehad. We hadden een boot en gingen drie maanden met de boot door Nederland varen. Op een gegeven moment wilde Henk niet meer weg. Het onderhoud werd te zwaar. Hij begon over de steigers te zwalken. Mijn man had Parkinson. Hij heeft zo’n twaalf jaar met Parkinson geleefd. Ik heb hem wel altijd thuis kunnen houden en verzorgd. Toen is hij vrij onverwachts toch nog overleden.”
Annie vertelt over het moment dat zij en Leo elkaar na lange tijd weer zagen: “Ik liep in de Kerklaan.” Leo vult haar direct aan: “Ik stond achter het raam. Ik was aan het afdrogen. Toen zag ik haar. Verrek, dat is Annie! Dus ik klopte op het raam. Kom! Ze kwam eraan gelopen. Kom, een bakkie koffiedrinken!” Leo lacht: “Maar ze kwam niet binnen hoor.” Annie: “We hebben een hele tijd aan de deur staan praten. Toen voelde ik dat hij het best wel moeilijk had om alleen te zijn met zijn verdriet. Dus ik zei tegen hem: Mijn deur staat open, de koffie staat klaar. Als je behoefte hebt om te praten, druk maar op de bel.”
Leo vertelt verder: “Ze vertelde waar ze woonde en dat heb ik onthouden. Op een dag ben ik er heen gegaan. Er zat zo’n camera bij de deurbel, zodat je kan zien wie er voor de deur staat. Nou, er werd niet opengedaan hoor.” Weken later doet Leo een nieuwe poging. Een buurvrouw laat hem erin als ze hoort dat hij voor Annie komt. Ze zegt dat Annie misschien keyboard aan het spelen is of aan het stofzuigen. Ze hoort de bel waarschijnlijk niet. Leo loopt naar boven. In de deur zit een spionnetje. Er wordt weer niet opengedaan.
Lange tijd later doet Leo nog één laatste poging. Leo: “Ik sta voor de deur, bel aan en opeens komt ze aangefietst: Hé Leo!” Leo moet er nu om lachen, maar toentertijd reageerde hij wel wat gepikeerd. Leo: “Ik zei: nou je hebt mazzel, ik was bijna weggegaan en ik was nóóit meer teruggekomen.” Annie: “Toen heb ik hem boven voor de koffie uitgenodigd en hebben we gepraat. Ik vertelde hem dat ik drie keer per week naar Friesland ging.” Leo: “Ze was gewoon niet thuis.” Annie lacht: “Er was geen opzet in het spel!”
Vanaf dat moment is er af en toe contact. Puur vriendschappelijk. Leo: “We zijn beiden mensen-mensen. We zorgen graag voor de medemens. Er was geen intentie voor meer.”
Op een gegeven moment ziet Annie dat Leo niet meer in zijn huisje woont. Annie lacht: “Ik liep door de Kerklaan en toen was zijn huisje leeg. Ik dacht ‘O, dan is hij verhuisd kennelijk.’ Wat Annie niet weet is dat Leo ondertussen de Postcodeloterij heeft gewonnen en plotseling – voor het eerst in zijn leven op 83-jarige leeftijd – een huis heeft gekocht!
Annie: ”Ik had dus geconstateerd dat hij uit de Kerklaan weg was, maar ik wist helemaal niet van die loterij. Ik dacht alleen: ik heb hem toch al een poosje niet gezien, ik wil wel weer eens een keer bij hem kijken. Inmiddels had ik via via gehoord dat hij verhuisd was. Ik ben toen gaan fietsen en op de Rijksstraatweg heb ik twee bakjes aardbeien gekocht. Toen ben ik naar hem toe gefietst. Ik zei: Ik heb aardbeien voor je meegenomen.” Leo vertelt verder: “Ik zei tegen haar: kom je nu wel binnen voor een kopje koffie? Dat deed ze. Afijn, we dronken een kop koffie en op een gegeven moment ging ze weg. Ik dacht: hoe moet ik haar nu bedanken? Een knuffel, een kusje, een arm om haar heen slaan? Waar is ze gediend van? Ik ben wel een beetje brutaal dus ik pakte haar zo beet en toen legde zij haar hoofd tegen mijn schouder aan. Dat voelde zó lekker. Dat mis je.” Annie beaamt: “Er viel echt iets van mij af. Ik kon ook een keer hangen tegen iemand anders. Dat was in jaren niet zo geweest. Dat voelde geweldig!” De vonk bij Leo is direct overgeslagen. Bij Annie duurt het nog iets langer.
Annie: “Kort erna waren we bij mij thuis. Toen vertelde ik hem wat ik vaak tegen mijn kinderen zei. Toen mijn man was overleden zei ik met regelmaat tegen mijn kinderen: “Aan mijn lijf geen polonaise meer. Dat meende ik ook hoor. Voor de gein zei ik dan: alleen als er nog eens iemand voor de deur staat die miljonair is, dán ga ik er nog eens over nadenken.” Leo lacht: “Toen zei ik: Er zit er ééntje naast je. Nou… ik dacht dat ze van haar stoel viel!”
Al snel maakt Leo kennis met de twee zonen en schoondochters van Annie. Hij wordt direct ‘goedgekeurd’. Annie maakt kennis met de drie dochters van Leo. Ook zij krijgt een warm welkom. De broer van Leo vertelt Annie dat hij ziet dat Leo weer vrolijk is, dat hij het leven weer ziet zitten. Ook andersom zorgt hun liefde voor blijdschap. Annies zoon vraagt aan Leo: Wat heb je met mijn moeder gedaan? Ik herken haar niet meer. Zo blij, zo vrolijk!”
Vanaf dat moment zien Leo en Annie elkaar steeds vaker. Iedere vrijdag gaan ze samen van het ene huis naar het andere huis met een rolkoffertje. Ze noemen het ‘verhuisdag’. Ondertussen maken ze bijzondere groepsreizen. Van Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika tot West-Canada. Leo lacht: “We zijn altijd de oudsten.” In Canada pakken ze tijdens een ‘rustdag’ een vlucht met een watervliegtuig. In Portugal spotten ze dolfijnen met een RIB boot. Het typeert hun positieve en avontuurlijke houding. In Nederland rijden ze met de auto heel het land door om familie en vrienden te bezoeken en te steunen waar nodig. Stilzitten is er niet bij. Leo en Annie doen het gewoon!
Zo genieten ze van het leven en van elkaar. Maar, benadrukt Annie: “Henk en Ria zijn er altijd bij. We praten altijd over hen. Wij vinden het nog altijd een wonder dat we zo bij elkaar zijn gekomen.” Leo: “Ik zeg altijd tegen mijn vrienden; dit is mijn godswonder.”
Meer informatie:
Deel dit artikel:
U ziet hier onze actuele beschikbaarheid voor kleinschalig wonen. Bij onze overige locaties werken wij momenteel met een lijst van belangstellenden.
Tuinkamer Alverna, Aerdenhout –
Duynpark, Castricum –
Fochteloo, Castricum –
Marquant, Heemskerk –
De HoogeBerg, IJmuiden –
Villa Tromp, IJmuiden –
Villa Velsen, IJmuiden –
