Mergpijpje

Suzanne Folmer is casemanager dementie bij De ZorgSpecialist. Samen met haar collega-casemanagers biedt zij persoonlijke begeleiding, ondersteuning en advies aan mensen met (beginnende) geheugenproblemen en hun naasten. In haar columns neemt Suzanne je mee in de bijzondere ontmoetingen, uitdagingen en waardevolle momenten die haar werk als casemanager dementie zo betekenisvol maken.

“Suzanne, kun jij ons een inkijkje geven in jouw werk als casemanager?” Eigenlijk vind ik het wel een goed idee. Ik denk terug aan de afgelopen week, aan de successen en de dieptepunten. En terugdenkend realiseer ik mij wat voor een bijzondere baan ik heb. Mensen laten mij achter de voordeur meekijken. Alsof dat nog niet genoeg is, hebben zij het vertrouwen om met mij hele moeilijke onderwerpen te bespreken, zoals ‘levenseinde’ en de verandering van liefdesrelatie naar zorgrelatie.

Ik zit aan een tafel. Een grote man tegenover mij. Hij komt niet uit zijn woorden. Zijn hoofd zit vol met wat hij wil vertellen, maar er komen andere woorden uit zijn mond. Het woord ‘oorlog’ wordt ‘onderzoek’ en ‘keuken’ wordt ‘kast’. Gesprekken zijn hierdoor nauwelijks te volgen. We spreken over de invulling van de dagen. Er volgt een verhaal over een blikje drinken, een kaartclub en een ontsteking. Echtgenote zucht en slaat de handen voor haar gezicht. “Waarom hebben wij dit? Waar hebben wij dit aan te danken?” Helaas, antwoorden heb ik niet…

Vervolgens rijd ik door naar een mevrouw die verrast op kijkt als ik voor de deur sta. Begrijpelijk, want we hebben elkaar pas één keer gezien en dat was een maand geleden. Ik moet ook even goed kijken of deze dame in badjas, mijn cliënte is die vorige keer met nette kleding naast mij op de bank zat. “Hallo mevrouw X, ik ben Suzanne, de casemanager. We hadden afgesproken dat ik even langs zou komen.” We maken een praatje over de tuin. Ik denk terug aan het vorige gesprek. Echtgenoot merkte geheugenproblemen op. Met alle goede bedoelingen, begon hij continu zijn vrouw te testen. We hebben uitgebreid gesproken over het onzekere gevoel wat testen kan veroorzaken. Als voorbeeld noemde ik het ontmoeten. “Hoi mam, hier is je zoon Jan. Ik heb mijn vrouw Els meegenomen.” Dit geeft meteen duidelijkheid en voorkomt een hoopt stress bij een persoon met dementie. Samen met mevrouw loop ik de woonkamer binnen.  Meneer fluistert mij direct trots toe; “Het gaat goed, ik stel helemaal geen vragen meer aan haar.” Of helemaal geen vragen stellen juist goed is, betwijfel ik, maar ik ben trots. Trots op deze man die open staat voor adviezen en deze probeert toe te passen. En trots op alle casemanagers die met kleine dingen al een groot verschil kunnen maken.

Tenslotte fiets ik door naar mijn allereerste cliënt, waar ik al ruim drie jaar kom. Mijn glaasje water en een schoteltje met een mergpijpje staan al klaar. Zelf weet ik het niet meer, maar het schijnt dat ik bij één van de huisbezoeken een mergpijpje kreeg aangereikt en zei ‘Lekker, die krijg ik thuis niet’. Totaal zonder bedoeling en eigenlijk een hele stomme opmerking, maar ik kan het niet terugdraaien. Sindsdien staat er een mergpijpje klaar als ik langs kom…

Fietsend naar huis laat ik de zorgen van vandaag achter in de wind.